در دلِ این سکوت

نه با صدای فحش و دعوا بیدار شدم نه بوق ماشین

انگار همه خفه خون گرفته بودن

موتورها گاز نمی دادن

صدای تلویزیون و موزیک نمی اومد

تا چشمامو باز کردم طبق معمول دنبال گوشیم گشتم که سوشیال مدیا رو چک کنم

گوشیم نبود

گوشیم همیشه در دستم بودا

اون روز نبود

احساس کردم یکی داره نگاه می کنه

من خداکنه از جان پریدم

یکم که گذشت فهمیدم توهمه

این گوشی مسخرم که اینجا نیست

جهنم، بعدا پیداش می کنم

یه روز صبح این کوفتی ها رو چک نکنم چی میشه

جونم که بالا نمیاد

داشت می اومد

جونم داشت بالا می اومد

چرا انقدر ساکته

ساعت رو دیدم

اقربه رو هفت وایساده بود

گفتم نکنه باتری خوابیده

باتری رو درآوردم

مثل احمقانا که زبونم رو زدم بهش

طعم گس و شوک کوچولو بهم گفت که باتری نخوابیده

فکر کردم یکی پشت سرمه

ساعت از دستم افتاد

برای دومین بار کل خونه رو گشتم

هیچکس نبود

گفتم تلویزیون رو روشن کنم شاید اخبار چیزی بگه

فقط برفل پخش می شد

تلفن رو برداشتم زنگ بزنم ببینم گوشیم کجاست

تلفن قطع بود

این بار دیگه احساسش نکردم

حتی صدای رد شدنش از کنار گوشم رو شنیدم

فکر کردم چیزی به گوشم گفت که اینطوری تنم مور مور شد

سر جان خشک شدم

در باز بود

این ساختمون همیشه پر سر و صدا الان تو سکوت محضه

تنها صدایی که می شنوم تق تق ریسیه ایه که از بیرون ساختمون میاد

آروم رفتم بیرون

تا انتهای کوچه هیچ جنبنده ای نیست

کرکره ها پایینن

ماشین ها وسط کوچه افتادن

تو این حجم سکوت تنها صدایی که به گوشم می رسه

اعلامیه گم شدن پیرمرد همسایه روبه روئه روی تیر برق

که توی باد تر تر صدا می ده