عبور کن

تو رگای، بی روح این شهر

آدما رد میشن از کنار هم

میرن از نو بسازن و ویران کنن

هر چی دیروز ساختن و خراب کردن با هم

زنجیر شده به هم، ذهنشون

اونا که شکستن زنجیرو تو فکرشون

میدونن باید عبور کرد، باید رفت

از این تکرار گذر کرد

همه به ظاهر سالمن، همه از تو مسموم

همه به مسائل واقفن، اما به هم مظنون

اونا که رفیقن واسه هم، هی دست تکون میدن از دور

صبر کن که نزدیک شن فقط، همه مسلح تا دندون

همه داستانا یه چیزن، همه هم بلدن بنویسن

همه هم بلدن بخونن، اما فقط از رو

ازخشم آدما بترس، وقتی که داد نمیزنن

خشمو نمیریزن بیرون، تا نفرتو آب بدن از تو

وابسته ان به دشمنشون، وابسته به ضدیت

حفظ هویت جمعی، با سرکوب اقلیت

دادم نمیزنی نزن، فقط نگه ندار تو سینه ات

سریعتر عبور کن فقط، عبور از این وضعیت

بلند دیوارا، که روشون پر شد از فریاد واژه ها

آه از این شهر، که سوخت توی شعله هاش تن ریشه ها

ریشه هاشو خشک کرده بود

نسلی رو که بزرگ کرده بود

سگ سیاه ناامیدی پیششون

توله هاشو گرگ کرده بود

کسی دیگه کودک درونو

از تاریکی نمی ترسوند

همگی خوب میدونستن

اون چه شبایی رو صبح کرده بود

خوب واسه ما خیلی کم بود

ما دنبال عالی میگشتیم

پس نباید همه خشممونو

توی لطیفه خالی میکردیم

تهش قاطی شد عزا و خنده مون

وانگهی دریا نشد قطره مون

مثل اتاقم تنها تو تهران

تار متروک یه عنکبوت

بهای رهایی شکستن دیواره

حصارا تو فکرن، دنیا مرزی نداره

تو سینه ام یه فریاد در حال انفجاره

عبور کن از این شب که خورشید در انتظاره

وابسته ان به دشمنشون، وابسته به ضدیت

حفظ هویت جمعی، با سرکوب اقلیت

دادم نمیزنی نزن، فقط نگه ندار تو سینه ات

سریعتر عبور کن فقط، عبور از این وضعیت

وابسته ان به دشمنشون، وابسته به ضدیت

حفظ هویت جمعی، با سرکوب اقلیت

دادم نمیزنی نزن، فقط نگه ندار تو سینه ات

سریعتر عبور کن فقط، عبور از این وضعیت