تصنیف با سواران

تیز دوم، تیز دوم تا به سواران برسم

نیست شوم تا بر جانان برسم

تا بر جانان برسم

خوش شده ام، خوش شده ام، پاره ی آتش شده ام

خانه بسوزم بروم تا به بیابان برسم

تا به بیابان برسم

چرخ بود جای شرف خاک بود جای تلف

باز رهم زین دو خطر چون بر سلطان برسم

عالم این خاک و هوا گوهر کفر است و فنا

در دل کفر آمده ام تا که به ایمان برسم

تا که به ایمان برسم

خاک شوم خاک شوم تا ز تو سرسبز شوم

آب شوم سجده کنان تا به گلستان برسم

چونک فتادم ز فلک ذره صفت لرزانم

ایمن و بی لرز شوم چونک به پایان برسم

چونک به پایان برسم

چونک به پایان برسم