تصنیف دعوای دل

دلی کز تو سوزد چه باشد دوایش

چو تشنه تو باشد که باشد سقایش

چو بیمار گردد به بازار گردد

دکان تو جوید لب قندخایش

به درد و به زاری به اندوه و خواری

عجب چند داری برون سرایش

چو یک دم نبیند جمال و جلالت

بگیرد ملالی ز جان و ز جایش

تویی باغ و گلشن تویی روز روشن

مکن دل چون آهن مران از لقایش

تویی باغ و گلشن تویی روز روشن

مکن دل چون آهن مران از لقایش

جهان از بهارش چو فردوس گردد

چمن بی زبانی بگوید ثنایش

جهان سایه توست روش از تو دارد

ز نور تو باشد بقا و فنایش

تویی باغ و گلشن تویی روز روشن

مکن دل چون آهن مران از لقایش

تویی باغ و گلشن تویی روز روشن

مکن دل چون آهن مران از لقایش

تویی باغ و گلشن تویی روز روشن

مکن دل چون آهن مران از لقایش

تویی باغ و گلشن تویی روز روشن

مکن دل چون آهن مران از لقایش