تصنیف خانه‌ی سودا

شد ز غمت خانه سودا دلم

در طلبت رفت به هر جا دلم

از طلبِ گوهرِ گویای عشق

موج زند موج چو دریا دلم

گر نکنی بر دل من رحمتی

گر نکنی بر دل من رحمتی

وای دلم، وای دلم، وا دلم

در طلب زهره رخ ماهرو

در طلب زهره رخ ماهرو

می نگرد جانب بالا دلم

می نگرد جانب بالا دلم

روز شد و چادر شب می درد

روز شد و چادر شب می درد

در پی آن عیش و تماشا دلم

در پی آن عیش و تماشا دلم

گر نکنی بر دل من رحمتی

گر نکنی بر دل من رحمتی

وای دلم، وای دلم، وا دلم

آه که امروز دلم را چه شد

آه که امروز دلم را چه شد

دوش چه گفته است کسی با دلم

آه که امروز دلم را چه شد

آه که امروز دلم را چه شد

دوش چه گفته است کسی با دلم

از دلِ تو در دل من نکته هاست

آه چه ره است، چه ره است

از دل تو تا دلم، از دل تو تا دلم

گر نکنی بر دل من رحمتی

گر نکنی بر دل من رحمتی

وای دلم، وای دلم، وا دلم