تصنیف حاصل عمر

بس که جفا ز خار و گل دید دل رمیده ام

همچو نسیم از این چمن پای برون کشیده ام

شمع طرب ز بخت ما آتشِ خانه سوز شد

گشت بلای جان من عشق به جان خریده ام

حاصل دورِ زندگی صحبت آشنا بوَد

حاصل دورِ زندگی صحبت آشنا بوَد

تا تو ز من بریده ای من ز جهان بریده ام

تا تو ز من بریده ای من ز جهان بریده ام

تا به کنار من بُدی، بود به جا قرار دل

رفتی و رفت راحت از خاطر آرمیده ام

چون به بهار سر كند لاله ز خاک من برون

ای گل تازه یاد کن از دل داغ دیده ام

تا تو مراد من دهی، کشته مرا فراق تو

تا تو به داد من رسی، من به خدا رسیده ام