بار اضافه

کوله باری دارم،

که امیدم در اوست

و عصایی که مرا،

بهترین همسفر است

من بر آنم که از این

خانه های دل گیر

کوچه های دلتنگ

و از این شهر نفرینی مرگ،

بروم،

بروم پیش نیاکان خودم

که به اندازه‌ی دریای شمال

دلشان وسعت داشت

و به اندازه‌ی یک دشت بزرگ

دست‌هاشان برکت

مردمانی که به آب

باد و خاک و آتش

عشق می ورزیدند ...

پدرانی که هنوز

کاسه های گِلی شان

اعتباری دارد

در گلوی تاریخ ...من برآنم

شاید

برنگردم دیگر

و بمانم در غار ...