تصنیف «جانا به نگاهی»

جانا به نگاهی ز جهان بی خبرم کن، دیوانه ترم کن

سرگشته و شیدا چو نسیم سحرم کن، دیوانه ترم کن

جانا به نگاهی ز جهان بی خبرم کن، دیوانه ترم کن

سرگشته و شیدا چو نسیم سحرم کن، دیوانه ترم کن

وای ز چشمه دیدارت، وای ز آتش رخسارت

وای ز چشم افسونکارت، چه سان مدهوشم من

جز حرف محبت چه شنیدی دگر از من، که ببستی نظر از من

ترسم که شوی روز و شبی با خبر از من، که نیابی اثر از من

در آتشم از سوز دل و داغ جدایی، به کجایی

باز آ که غم از دل برود چون تو بیایی چو بیایی

شمعی گریانم من، اشکی لرزانم من، آهی سوزانم من

چه دیدی که از من رمیدی

بر من نظری کن

بر من نظری کن یا بر سر خاکم، گاهی گذری کن