تصنیف شب جدایی

ای شب جدایی، که چون روزم سیاهی، ای شب

کن شتابی آخر، ز جان من چه خواهی، ای شب

نشان زلف دلبری، ز بخت من سیه تری

بلا و غم سراسری، تیره همچون آهی، ای شب

کنی به هجر یار من، حدیث روزگار من

بری ز کف قرار من، جانم از غم کاهی، ای شب

تا که از آن گل، دور افتادم

خنده و شادی رفت از یادم، سیه شد روزم

بی مه رویش، دمی نیاسودم

به سیل اشکم، گواهی ای شب

او شب چون گل نهد ز مستی، بر بالین سر

من دور از او کنم ز اشک خود، بالین آخر

خون دل از بس خوردم، بی او

محنت و خواری بردم بی او، مردم بی او

بی رخ آن گل، دلم به جان آمد

دگر از جانم، چه خواهی ای شب