ساز و آواز راست‌پنجگاه

فاش می گویم و از گفته ی خود دلشادم

فاش می گویم و از گفته ی خود دلشادم

بنده ی عشقم و از هر دو جهان، از هر دو جهان آزادم، آزادم

بنده ی عشقم و از هر دو جهان آزادم

تا شدم حلقه به گوش در میخانه عشق

هر دم آید غمی از نو، غمی از نو به مبارک بادم

نیست بر لوح دلم جز الف قامت دوست

نیست بر لوح دلم جز الف قامت دوست

چه کنم؟ چه کنم؟ حرف دگر یاد نداد استادم

های، های، ای دل، امان امان، ای دل

من از آن روز که در بند توام آزادم، ای دل

من از آن روز که در بند توام آزادم

پادشاهم، پادشاهم که به دست تو اسیر افتادم

به وفای تو کز آن روز که دلبند منی

دل نبستم به وفای کس و در نگشادم، ای داد

می نماید که جفای فلک از دامن من

دست کوته نکُند، دست کوته نکُند تا نکَند بنیادم

دست کوته نکُند تا نکَند بنیادم

ور تحمل نکنم جور زمان را چه کنم ای دل؟

داوری نیست که از وی بستاند دادم