زدن زال

نبود ایچ فرزند مَر سام را

دلش بود جویا دل آرام را

نگاری بُد اندر شبستان اوی

ز گلبرگ رخ داشت وز مُشک موی

از آن ماهش امیدِ فرزند بود

که خورشید چهر و برومند بود

ز سام نریمان همو بار داشت

ز بار گران تنش آزار داشت

(ز مادر جدا شد بدان چند روز)

(نگاری چو خورشید گیتی فروز)

(ز مادر جدا شد بدان چند روز)

(نگاری چو خورشید گیتی فروز)

به چهره چنان بود بر سان شید

ولیکن همه موی بودش سپید

(ولیکن همه موی بودش سپید)

ولیکن همه موی بودش سپید

(کسی سام یل را نیارست گفت)

(که فرزند پیر آمد از خوب جفت)

یکی پهلوان بچه شیردل

نماید بدین کودکی چیردل

تنش نقره پاک و رخ چون بهشت

بر او بر نبینی یک اندام زشت

(بر او بر نبینی یک اندام زشت)

کسی سام یل را نیارست گفت

کسی سام یل را نیارست گفت، نیارست گفت

(که فرزند پیر آمد از خوب جفت)

که فرزند پیر آمد از خوب جفت