زلف آشفته

زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست

پیرهن چاک و غزلخوان و صراحی در دست

نرگسش عربده جوی و لبش افسوس کنان

نیمشب مست به بالین من آمد، بنشست

سر فرا گوش من آورد و به آوای حزین

گفت ای عاشق شوریده ی من خوابت هست؟

عاشقی را که چنین باده شبگیر دهند

کافر عشق بود گر نشود باده پرست

برو ای زاهد و بر دُردکشان خرده مگیر

که ندادند جز این تحفه به ما روز الست

آنچه او ریخت به پیمانه ی ما نوشیدیم

اگر از خمر بهشت است و گر از باده ی پست

خنده جام مِی و زلف گره گیر نگاه

ای بسا توبه که چو توبه حافظ بشکست