رومی، پرده دوم: کابوس رومی؛ آزار و اذیت شمس

می زنیدش چون دهل اشکم تهی

تا دهل وارو دهدمان آگهی

هان این خس را زنیم اکنون لگد

تا دهان و چشم ازین خس وا رهد

من برانم بر تن تو ضربتی

که بود این مردمان را عبرتی

تیر قهر خویش بر پرت زنم

پروان مردلیت برکنم

بر سرت چندان زنیم ای بد صفات

که بگویی ترک شید و تره هات

های آخر از خدا شرمی بدار

می کشی این بی گنه را زار زار

اول ابلیسی تو را استاد بود

بعد از آن ابلیس پیشت باد بود

حیله و افسونگری کار تو است

کار تو دستان و از ره بردن است

لاف شیخی در جهان انداخته

خویشتن را بایزیدی ساخته

هم ز خود سالک شده، واصل شده

محفلی واکرده و دعواکده

گوید او آتش منم، آتش منم

آتش منم، آتش منم

هر که بر شمع خدا آرَد تفو

شمع کی میرد بسوزد پوز او

شمع حق را پف کنی تو ای عجوز

هم تو سوزی هم سرت ای گنده پوز

هین بیایید ای رفیقان سوی من

که گرفت از خوی یزدان خوی من

که گرفت از خوی یزدان خوی من

که گرفت از خوی یزدان خوی تو

راست گویی حد مست است اینچنین

او ندارد آسمان را از زمین

آدمی چون نور گیرد از خدا

هست مسجود ملک از اجتبا

آتشم من گر تو را شک است و ظن

آزمون کن دست را در من بزن

آتشم من، آتشم من، آتشم

خون شده ست اندر بر آن خوش درخت

شمس را کشته ست آن منحوس بخت

نیکوان رفتند و سنت ها بماند

وز لئیمان ظلم و لعنت ها بماند

تا قیامت هر که جنس آن بَدان

در وجود آید بود رویش بِدان

رگ رگ است این آب شیرین آب شور

در خلایق می رود تا نفخ صور

من جهان را چون رحم دیدم کنون

چون در این آتش بدیدم این سکون

اندر این آتش بدیدم عالمی

ذره ذره اندر او عیسی دمی

ای ساکن جان من آخر به کجا رفتی، آخر به کجا رفتی

در خانه نهان گشتی یا سوی هوا رفتی، یا سوی هوا رفتی

چون عهد دلم دیدی از عهد بگردیدی

چون مرغ بپریدی ای دوست کجا رفتی

در روح نظر کردی چون روح سفر کردی

ماننده بوی گل با باد صبا رفتی

از نور خدا بودی در نور خدا رفتی

(ای خواجه این خانه)

(چون شمعِ در خانه)

(وز ننگ چنین خانه)

(بر سقف سما رفتی)