در کوچه‌سار شب - دشتی

در این سرای بی کسی، کسی به در نمیزند

به دشت پر ملال ما، پرنده پر نمیزند

یکی ز شب گرفتگان، چراغ بر نمیکند

کسی به کوچه سار شب، در سحر نمیزند

نشسته ام در انتظار، این غبار بی سوار

دریغ کز شبی چنین

دریغ کز شبی چنین، سپیده سر نمیزند

گذرگهیست پُر ستم، که اندر او به غیر غم

یکی صلای آشنا، به رهگذر نمیزند

یکی صلای آشنا، به رهگذر نمیزند

چه چشم پاسخ است از این، دریچه های بسته ات

برو که هیچ کس ندا، به گوش کر نمیزند

برو که هیچ کس ندا، به گوش کر نمیزند

نه سایه دارم و نه بر، بیفکنندم و سزاست

وگرنه بر درخت تر، کسی تبر نمیزند

وگرنه بر درخت تر

کسی تبر نمیزند