آه باران

ریشه در اعماق اقیانوس دارد شاید

ریشه در اعماق اقیانوس دارد شاید

این گیسو پریشان کرده بیدِ وحشیِ باران

یا نه، دریاییست گویی واژگونه بر فراز شهر

شهر سوگواران

شهر سوگواران

ریشه در اعماق اقیانوس دارد شاید

ریشه در اعماق اقیانوس دارد شاید

این گیسو پریشان کرده بیدِ وحشیِ باران

یا نه، دریاییست گویی واژگونه بر فراز شهر

شهر سوگواران

شهر سوگواران

هر زمانی که فرو می بارد از حد بیش

ریشه در من می دواند پرسشی پی گیر با تشویش

رنگ این شب های وحشت را

تواند شُست آیا از دل یاران؟

از دل یاران

چشم ها و چشمه ها خشکند

روشنی ها محو در تاریکیِ دلتنگ

هم چنان که نام ها در ننگ

هم چنان که نام ها در ننگ

هر چه پیرامون ما غرق تباهی شد

غرق تباهی شد

آهْ باران، آه باران، ای امید جان بیداران

ای امید، ای امید جان بیداران

بر پلیدی ها که ما عمریست در گرداب آن غرقیم

آیا چیره خواهی شد؟ چیره خواهی شد؟

بر پلیدی ها، بر پلیدی ها که ما عمریست در گرداب آن غرقیم

آیا چیره خواهی شد؟ آه باران