تصنیف «ز من نگارم»

ز من نگارم حبیبم خبر ندارد

عزیز من آخ به حال زارم حبیبم نظر ندارد

خبر ندارم من از دل خود حبیبم

دل من از من حبیبم خبر ندارد

عزیز من آخ دل من از من حبیبم خبر ندارد

کجا رود دل عزیز من آخ که دلبرش نیست

کجا رود دل عزیز من آخ که دلبرش نیست

کجا پرد مرغ حبیبم که پر ندارد

عزیز من آخ کجا پرد مرغ حبیبم که پر ندارد

امان از این عشق عزیز من آخ فغان از این عشق

امان از این عشق عزیز من آخ فغان از این عشق

که غیر خونِ جگر ندارد

که غیر خونِ جگر ندارد

همه سیاهی حبیبم همه تباهی

عزیز من آخ مگر شب ما حبیبم سحر ندارد

امان از این عشق عزیز من آخ فغان از این عشق

امان از این عشق عزیز من آخ فغان از این عشق

که غیر خونِ جگر ندارد

که غیر خونِ جگر ندارد

همه سیاهی حبیبم همه تباهی

عزیز من آخ مگر شب ما حبیبم سحر ندارد

که غیر خون جگر ندارد

جز انتظار و جز استقامت حبیبم وطن علاج دگر ندارد

عزیز من آخ وطن علاج دگر ندارد

بهارِ مُضطَر حبیب من آخ منال و دیگر

بهارِ مُضطَر حبیب من آخ منال و دیگر

که آه و زاری حبیبم اثر ندارد

عزیز من آخ که آه و زاری حبیبم اثر ندارد

عزیز من آخ که آه و زاری حبیبم اثر ندارد