Tezgahtar Nebahat

Tezgahtar bir kızdı o permalı saçlarıyla

Herkese gülümserdi süzgün bakışlarıyla

Anasının elinden kaçırıp birkaç kuruş

Konserlere giderdi çılgın gözyaşlarıyla

Kırmızı hırkasıyla resimler çektirirdi

Keşfedilmek için hep Beyoğlu'nda gezerdi

Her akşam o şarkıcı duvardaki posterden

Uzanıp rüya gibi dudağından öperdi

Ah Nebahat, Nebahat bir gün görmedi rahat

Düşünür bulamazdı kimdeydi bu kabahat

Ah Nebahat, Nebahat bir gün görmedi rahat

Düşünür bulamazdı kimdeydi bu kabahat

Tezgahtar bir kızdı o, evi Sağmalcılar'da

Altı kardeş, bir ana, bir de kötürüm baba

İçki kumar peşinde boş vermiş bir abisi

Devlete karşı gelmiş bir ablası mapusta

Kırmızı hırkasıyla ah seneler eskitti

Sonunda rüyasını sandığına kitledi

Mahalleden biriyle heveslendi sevmeye

Hayırsız çıktı oğlan zengin bir dula gitti

Ah Nebahat, Nebahat ona gülmedi hayat

Sonunda anladı ki kendindeydi kabahat

Ah Nebahat, Nebahat ona gülmedi hayat

Sonunda anladı ki kendindeydi kabahat