غزل

ترانه

شب‌ها که می‌سوخت

تو را من چشم‌به‌راهم

ماهی

کوه بیداد

لحظه دیدار

من و تو، درخت و بارون

سامی رومی

ندای آغاز

یک پوست و استخوان

ماهی

شبانه

می‌ترسم اشک در غم ما پرده‌در شود

همه فصل‌ها

یاری، اندر کس نمی‌بینم

نمایش فاصله

گله

صبح است ساقیا

مهتاب

گل در بر و می در کف

ریرا

رسید مژده

گل بوی عیش می‌داد

وصل

بیا تا گل برافشانیم

گریه‌خوام ناهوندن

یک پوست و استخوان

دانی که چیست دولت؟

بخت از دهان دوست

ای صبا، نکحتی از خاک راه یار بیار