هوای تو

میروم و نمیرود از سر من هوای تو

داده فلک سزای من تا چه بود سزای تو

میروم و نمیرود نام تو از زبان من

به که نپرسی از کسی نام من و نشان من

دیگر به لب نیاورم حدیث آشنایی

شکسته در گلویم نوای بی نوایی

فتاده هستی من به کام نا مرادی

ز چهره ام تو گویی پریده رنگ شادی

میروم و نمیرود از سر من ...

میروم و نمیرود از سر من هوای تو

داده فلک سزای من تا چه بود سزای تو

میروم و نمیرود نام تو از زبان من

به که نپرسی از کسی نام من و نشان من

کنون که میفریبد مرا سراب هستی

روم عنان دل را دهم به عشق و مستی

این که شد از عشق و وفا زیر و زبر هستی من

راز دل زار مرا کرده عیان مستی من

میروم و نمیرود از سر من هوای تو ...