فضانورد

تو این سیاهی

نشون بده به من

ستاره های تو چشاتو

که میدرخشن تو شب

منو بغل کن

توی بی وزنی

بذار دستات حلقه زحل شه

دور تا دور تن من

من از انفجار

یه سیاره ای یخ زدم

نه شهاب سنگی از فلز

من حجم فشرده ای از زخمم

فضانوردی ام در فضای خالی بین دوتا بیت نورانی

جای خالی تو رو هیچ فضایی پر نمیکنه

منم خاموش میشم مثل ستاره ای که میسوزه و نور میشه

در جهانی که همواره در حال انبساطه

تو این همه سکوت، صدا بزن منو

که گوشام تشنه یه فریاد گوشخراشه

من روی مدار منظومه اندام تو

میگردم تا تنت آخرین سیاره من شه

فضانوردی ام در فضای خالی بین دوتا بیت نورانی

جای خالی تو رو هیچ فضایی پر نمیکنه

منم خاموش میشم مثل ستاره ای که میسوزه و نور میشه

در جهانی که همواره در حال انبساطه

ما علیه زمان اعلام جنگ کردیم

ولی زمان یه سیاهچاله است

که ما رو میبلعه

نمیتونم جلوی سقوطمو بگیرم

کاش این افق بی بازگشت

منو ببره باز به گذشته