کجای این دنیایی

کمک کن ببندم چمدونمو

لباسامو باید خودت تا کنی

تو بارون یک ریز این پنجره

باید رفتنم رو تماشا کنی

نباید پر از گریه شی پشت من

نذار فکر من باشی دیوونه وار

بذار آینه خیس هق هق بشه

ولی تو به روی خودت هم نیار

تو که نقش حوا برای توئه

تا کی میخوای این مردو آدم کنی

خودم باید از بغض تو رد بشم

نباید بذارم تو ترکم کنی

کجای این دنیا میشه

که با تو آروم بگیرم

کی میرسی، کی میرسی

بگو که ساعت بگیرم

کجای این دنیا میشه

بی واهمه به هم رسید

پشت شبای بی نفس

روزای بهتری رو دید

گلوی ساعت شنی

هم بغض لحظه هام میشه

یه روزی از این فاصله

طوفان شن به پا میشه

یه روزی تکیه می کنی

به کوهی که بغض منه

کوهی که با هر نفست

منتظر یه بهمنه

من پشت خط قرمزم

تو پشت شیشه قطار

پشت چشای بارونیم

قرار بعدیو بذار

روی کدوم نقطه باید

رها شد از این دلهره

که فکرم از دغدغه

باید نباید ها پره

تو سینه من یه نفس

دیدن تو یک دم شده

تا میرسم حس میکنم

لحظه برگشتم شده

دنیا حریمی نداره

دور دلت خط میکشم

نزدیکی شبامونو

از دور حسرت میکشم

گلوی ساعت شنی

هم بغض لحظه هام میشه

یه روزی از این فاصله

طوفان شن به پا میشه

یه روزی تکیه می کنی

به کوهی که بغض منه

کوهی که با هر نفست

منتظر یه بهمنه