زمانه

زمانه گر بزند آتشم به خرمن عمر

بگو بسوز که بر من به برگ کاهی نیست

مباش در پی آزار و هر چه خواهی کن

که در شریعت ما غیر از این گناهی نیست

(چرا ز کوی خرابات روی برتابم)

(چرا ز کوی خرابات روی برتابم)

(کز این به هم به جهان هیچ رسم و راهی نیست)

(کز این به هم به جهان هیچ رسم و راهی نیست)

جز آستان توام در جهان پناهی نیست

سر مرا بجز این در حواله آگاهی نیست

خزینهٔ دل حافظ به زلف و خال مده

که کارهای چنین حد هر سیاهی نیست

(کز این به هم به جهان هیچ رسم و راهی نیست)

(کز این به هم به جهان هیچ رسم و راهی نیست)

زمانه گر بزند آتشم به خرمن عمر

بگو بسوز که بر من به برگ کاهی نیست

مباش در پی آزار و هر چه خواهی کن

که در شریعت ما غیر از این گناهی نیست

(چرا ز کوی خرابات روی برتابم)

(چرا ز کوی خرابات روی برتابم)

(کز این به هم به جهان هیچ رسم و راهی نیست)

(کز این به هم به جهان هیچ رسم و راهی نیست)

(کز این به هم به جهان هیچ رسم و راهی نیست)

(کز این به هم به جهان هیچ رسم و راهی نیست)