Zabıt 1: Umut

Sonra her şey berbat oldu

Ben küçüktüm, hep cebime çakı koydum

Hep istedim sevdiklerim yakın olsun

Kötü değil, çaresizler görmüyordum

Biz tutkuyla yaşıyorken zulme doğmuş insanlardık

Fazla kardeş olmuştuk, ondan ısrarcıydık

Suçla fazla erken tanıştık

Alışılmaz bildiğimiz o nefrete alıştık

Bir iz bırakacağız mutlaka

Bağır çağır durmadan

Hep beynimiz kurtlanan

Ne bela ne muskadan uzak duracaksak olmaz

Çünkü çok güzel şiirler çocukların olacak

Umut hep yerinde duracak

Umut hep yerinde duracak

Umut hep yerinde duracak

Umut hep yerinde duracak