Zabıt 3: Enkarne

Kalınmaz artık, bu yerler meçhulün işgali yalnız

Tanımsız kaldım, insanın kendiyle savaşı kanlı

Aklımda kaldı, ben bir ev istedim sonsuzluk değil

Ben bir ev istedim, çok yollar geldim

Sarılmaz artık yaramız alnıma dayadım baktım, camından ardı

Ruhumu karanlık ıstırap sarmış

Arınmam artık ne simya ne kimya ne evrimi tanır, içimde acı

Dışarıda büyüktüm, evde bir küçücük kaldım

Dağılmaz artık bulutlar üstümden, nüfuzum azın

Kırıldı sazım, tükendi öfke, bir erişkin kaldım

Kapanmaz artık kapısı aklımın fısıldar anlık

“Kendini öldürüp bir sabah yeniden doğurman lazım”

Bir kere insan (insan)

Bir kere çıktı mı dönemez eve

Bir kere çıktı mı dönemez eve

Dönemez eve

Bir kere insan (insan)

Bir kere çıktı mı dönemez eve

Bir kere çıktı mı dönemez eve

Dönemez eve

Günlerden bir gün kararmış düşler de gördüm

Gözlerim her şeye alışık gülmem (gülmem)

Tedirginim hep bitmez kaygım var (kaygım var)

Karanlık koynunda uyandım sabaha (sanaha)

Her yanım yarasa (yarasa)

İnsan (insan) paradigman (paradigman)

Burada doğdum (burada doğdum)

Sonra her şey berbat oldu (her şey berbat oldu)

Bu dünya müşkül (bu dünya müşkül)

Eminim gözümle gördüm (gözümle gördüm)

Aşk olsun dünya, bu nasıl bir yokluk (bu nasıl bir yokluk)

Ne sabahın ayazı bu ne yaşama yolu (yaşama yolu)

Sırıtan boşluk (sırıtan boşluk)

Anne, bugün hava kasvet ((kasvet, kasvet)

Bir kere insan (insan)

Bir kere çıktı mı dönemez eve

Bir kere çıktı mı dönemez eve

Dönemez eve

Bir kere insan (insan)

Bir kere çıktı mı dönemez eve

Bir kere çıktı mı dönemez eve

Dönemez eve