فنجان صبحگاهی

من ذره و خورشید لقایی تو مرا

بیمار غمم، بیمار غمم، عین دوایی تو مرا

من ذره و خورشید لقایی تو مرا

بیمار غمم، بیمار غمم، عین دوایی تو مرا

بی بال و پرم در پی تو می پرم

بی بال و پرم در پی تو می پرم

من کَه شده ام، من کَه شده ام، چو کهربایی تو مرا

ای دوست، ای دوستی

ای دوست به دوستی قرینیم تو را

هرجا که قدم نهی زمینیم تو را

در مذهب عاشقی، روا کی باشد، روا کی باشد

عالم به تو بینیم و نبینیم تو را

امروز من و جام صبوحی در دست

می افتم و می خیزم و می گردم مست

با سرو بلند خویش من مستم و پست

من نیست شوم تا نبود جز وی هست

تا نبود جز وی هست