مثنوی نوا (چون تو جانان منی)

چون تو جانان منی، جان بی تو خُرم کی شود

چون تو در کَس ننگری، کَس با تو همدم کی شود

گَر جمال جان فزای خویش بنمایی به ما

جان ما گَر در فزاید، گَر در فزاید، حُسن تو کم کی شود

دل زِ من بُردی و پرسیدی که دل گم کرده ای

دل زِ من بُردی و پرسیدی که دل گم کرده ای

این چنین طرّاریت، با من مسلم کی شود

این چنین طرّاریت، با من مسلم کی شود

چون مرا دلخستگی، از آرزوی روی توست

چون مرا دلخستگی، از آرزوی روی توست

این چنین دل خستگی، زایِل به مرهم کی شود؟

غم از آن دارم که بی تو، چو حلقه بر دَرَم

تا تو از در در نیایی، از دلم غم کی شود

تا تو از در در نیایی، از دلم غم کی شود

خلوتی می بایدم با تو، زَهی کار کمال

ذره ای، هم خلوت خورشید عالم، کی شود