ساز و آواز چهار

آخ دلا از دست تنهایی به جونُم

دلا از دست تنهایی به جونُم

ز آه و ناله ی خود، در فَغونُم

شُوان تار، از درد جدایی

خدای، دل، داد

کِره فریاد مغز استخونُم

عزیزون از غم و درد جدایی

به چَشمونُم نمونده روشنایی

گرفتارم به دامِ غربت و درد

نه یار و همدمی نه آشنایی

نه یار و همدمی نه آشنایی

فلک کِی بشنُوه آه و فغونُم

آی آخ فلک کِی بشنُوه آه و فغونُم

به هر گَردش زنه آتش به جونُم

یک عمری بگذرونم با غم و درد

خدا با غم و درد

به کام دل نگرده آسمونُم

آی دل ای دوست، دل ای داد

آخ نمی دونُم دلم دیوونه ی کیست

نمی دونم دلم دیونه ی کیست

دوست دوست

اسیر نرگس مستونه ی کیست

آخ نمی دونم دلِ سرگشته ی مو

داد بیداد داد بیداد

کجا می گردد و در خونه ی کیست

مو کز سوته دلانم چون ننالم

مو کز بی حاصلانم چون ننالم، چون ننالم

نشسته بُلبلان با گل بنالَن بنالَن خدایا

مو که دور از گلانم چون ننالم چون ننالم

نصیب کَس نَوی درد دل مو آی جانا

که بسیارِ غم بی حاصل مو آی یارم

کسی بو از غم و دردم خبر دار آی یارم آی یارم

که داره مشکلی چون مشکل مو

دلی دیرُم که بهبودش نمی بو

نصیحت می کرم سودش نمی بو

به بادش می نهم نِش می بره باد نِش می بره باد

بر آتش می نهم دودش نمی بو آی دل آی دل آی

بُود دردِ مو و درمونم از دوست

بود درد مو و درمونم از دوست

بُود وصلِ مو و هجرونم از دوست

اگه قصابُم از تن واکِره پوست واکِره پوست

داد و بیداد

جدا هرگز نگرده جونم از دوست، اِیییی

مو آن آزرده یِ

مو آن آزرده یِ بی خانِمونُم داد بیداد، داد بیداد

مو آن محنت نصیب سخت جونُم داد و بیداد، داد و بیداد

مو آن سرگشته خارم در بیابون

که هر بادی وَزه پیشش دِوونم داد و بیداد

به صحرا بنگرُم صحرا ته وینُم

به دریا بنگرُم دریا ته وینُم

به هر جا بنگرم کوه و در و دشت در و دشت

نشان از قامت رعنا ته وینم داد و بیداد، داد و بیداد

مو که افسرده حالُم، چون ننالُم؟ چون ننالم؟

شکسته پر و بالُم چون ننالُم؟ چون ننالم؟

همه گویند فلانی ناله کم کن ناله کم کن، ناله کم کن

ته آیی در خیالُم چون ننالم؟ چون ننالم؟

به آهی گنبد خَضر را بسوجُم

فلک را جمله سر تا پا بسوجم

بسوجم ار نه کارم را بساجی

آخ چه فرمایی بساجی یا بسوجم؟

آی آی خداااا وااای ای ای

بسوجم ار نه کارم را بساجی

بی مُروَت، بی مروت

چه فرمایی، بساجی یا بسوجم؟

غم عشقَت، غم عشقت بیابون پرورم کرد

هوای بخت، بی بال و پرُم کرد

به مو گفتی صبوری کن صبوری

صبوری طُرفه خاکی بر سرُم کرد

ای دوست، آخ یار