حد و مرز

نقاشی با بیت میکشم

قلم بنزینه، کلمه به آتیش میکشم

یه آتیشی که خاموش نمیشه

حتی اگه بارون بیاد داغون نمیشه

مُخم یه اسلحه‌ست که توش قانون نمیره

سرعتش تنده و آروم نمیشه

اینجا جنگله و

ما هم گرگای شبیم

مغزتو میکنیم تو مرداب عمیق

تا که یکم عمیق‌تر شی، عجیب‌تر شی، مریض‌تر شی

از تو یکم قوی‌تر شی

به مخت فشار میدیم

تا عصبی تر شی

فکر کنی نشستی رو صندلی برقی

زود باش اعتراف کن

من ساعت بمب ذهنتم

تروریست رپم ببین انفجارو

بچه فراری

بهتره شلوارتو درآری

چون که چاقال جمعی، توانشو نداری

واسه اینکه باشی سرباز جنگی و

تجاوز کنیم به مغزای ردّی[ورس ۲: تی دی]

اینا همه دنبال فرصتن

تو میری برعکس اشتباه

وقت تنهاییات دوباره تو خلوت

جالبه زندگی نه؟ اما ناقصه همه چی و کاملا محو

«پس جور میکنیم تا بشه «هندل

(ساختهٔ قدر)