خانه‌ی آینه

وقت است که بنشینی و گیسو بگشایی

تا با تو بگویم غم شبهای جدایی

بزم تو مرا می طلبد آمدم ای جان

من عودم و از سوختنم نیست رهایی ، نیست رهایی...

تا در قفس بال و پر خویش اسیر است

دیوانه ی پرواز بود مرغ هوایی ، مرغ هوایی...

با شوق سرانگشت تو لبریز نواهاست

تا خود به کنار آرد چه کند چنگ نوایی ، چنگ نوایی ، چنگ نوایی...

ای وای بر آن گوش که بست نغمه ی این نای

بشنید و نشد و آگه از اندیشه ی نایی

افسوس بر آن چشم که با پرتوِ صد شمع

در آینه ات دید و ندانست کجایی

در آینه بندان پریخانه ی چشمان

بنشین که به مهمانی دیدار خدایی

بینی که دری از تو به روی تو گشایم

هر در که بر این خانه ی آیینه گشایی

وقت است که بنشینی و گیسو بگشایی

تا با تو بگویم غم شبهای جدایی

وقت است که بنشینی و گیسو بگشایی

تا با تو بگویم غم شبهای جدایی...