افسوس

به تو ای دوست سلام

دل صافت نفس سرد مرا آتش زد

چه کنم با غم خویش

که گَهی بغض دلم میترکد

دل تنگم ز عطش میسوزد

شانه ای میخواهم

که گذارم سر خود بر رویش

و کنم گریه که شاید کمی آرام شوم

ولی افسوس که نیست

ولی افسوس که نیست

دیگر ای باد صبا دست ز بَختم بردار

خبر از یار نیار

دل من خاک شد و دوش به بادش دادم

مگر این غم ز سرم دور شود

ولی انگار نشد

بگو ای دوست چرا دور نشد

چرا دور نشد

من تماشای تو می کردم و غافل بودم

کز تماشای تو خلقی به تماشای منند

گفته بودی که چرا محو تماشای منی

و چنان محو که یکدم مژه بر هم نزنی

مژه برهم نزنم تا که ز دستم نرود

ناز چشم تو به قدر مژه بر هم زدنی

ناز چشم تو به قدر مژه بر هم زدنی