حیرانی

سر گذشت منی، ای فسانه

که پریشانی و غمگساری

قلب پٌر گیر و دار منی تو

که چنین ناشناسی و گمنام

یاد دارم شبی ماهتابی

باد سردی رمید از برِ کوه

گفت با من که ای طفل محزون

از چه از خانه خود جدایی

ای فسانه، تو آن باد سردی

ناشناسا، که هستی که هرجا

با من بینوا بوده ای تو

ای فسانه بگو، پاسخم ده

بس کن از پرسش، ای سوخته دل

باورم شد که از غصه مَستی

عاشقا تو مرا می شناسی

من یک آواره آسمانم

وز زمان و زمین باز مانده

هرچه هستم، برِ عاشقانم

من وجودی کهن کار هستم

خوانده بی کسانِ گرفتار

من یکی قصه ام

تو یکی قصه ای

آری آری

قصه عاشق بی قراری

قصه عاشقی پر ز بیمم

زاده اضطراب جهانم

(ای عاشق)

ای عاشق

ای افسانه

(ای عاشق)