مجنون خیابان‌ها

ای بی تو دل تنگم، بازیچه ی توفان ها

چشمان تب آلودم، باریکه ی باران ها

مجنون بیابان ها، افسانه ی مهجوری است

لیلای من اینک من، مجنون خیابان ها

آویخته ی دردم، آمیخته ی مردم

تا گم شوم از خود گم، در جمع پریشان ها

مشتاقی و مهجوری، دور از تو چنانم کرد

کز دست بخواهد شد، پایاب شکیبایی

با این تپش جاری، تمثیل من است آری

این بارش رگباری، بر شیشه ی دکان ها

با زمزمه ای غم بار، تکرار من است انگار

تنهایی فوّاره، در خالی میدان ها

دریاب مرا ای دوست، ای دست رهاننده

تا تخته برم بیرون، از ورطه ی توفان ها

از ورطه ی توفان ها

مشتاقی و مهجوری، دور از تو چنانم کرد

کز دست بخواهد شد، پایاب شکیبایی