من، بر افتاده

ای غمِ هزارساله

گرچه پررنج و بلایم

خانهٔ غم

چشمِ ترت

شورِ نینوا‌یی

گاهی سفر آمد برادر

حالشان زار و پریشان

قربون چشم‌های خوابِ نازش

با ظلم راه نیومدی

تا دریایی

ناخون دارم

منم مثل تو خوابیدم

چشم کسی نشد

نجابت او

سایه می‌بینم

نگفته هم پیداست

حرام آواره می‌شه

دور از جون

همه می‌گن گریه نکن

دریا رفته دریا

من کی‌ام؟ احمدِ سرِ راه‌ام

زمین - آخر راهی شدی - اجرای زنده

من بی‌پناهم

دم می‌زنم از جمال تو، یا علی

جفت – خونه جگرم زد از بَسَر موج – اجرای زنده

ای غمِ هزارساله

دارم نگات می‌کنم

ترک خوردی