ای غمِ هزارساله
گاهی سفر آمد برادر
گرچه پررنج و بلایم
من، بر افتاده
قربون چشمهای خوابِ نازش
شورِ نینوایی
خانهٔ غم
چشمِ ترت
حالشان زار و پریشان
