دشمنت را خسته ببینم

الهی دشمنت را خسته بینم

به سینه ش خنجری تا دسته بینم

سر شب آیم، احوالش بپرسم

سحر آیم، سحر آیم

مزارش بسته بینم

سحر آیم، مزارش بسته بینم

مرا نه از سر، نه سامان آفریدند

پریشونم، پریشون آفریدند

پریشون خاطرم رفتند و در خواب

منو از خاک، منو از خاک ایشون آفریدند

منو از خاک ایشون آفریدند

الهی دشمنت را خسته بینم

به سینه ش خنجری تا دسته بینم

سر شب آیم، احوالش بپرسم

سحر آیم، سحر آیم

مزارش بسته بینم

سحر آیم، مزارش بسته بینم

خوشا آنان که پا از سر ندونند

میون شانه خشک و تر ندونند

کنشت و کعبه و بت خانه و دیر

سرایی خالی، سرایی خالی از دلبر ندونند

سرایی خالی از دلبر ندونند؛[قسمت سوم]؛

اگه دل دلبره، پس دل کدومه

اگه دلبر دله، دل را چه نومه

دل و دلبر بهم آمیته بینم

ندونم دل، ندونم دل که با دلبر کدومه

ندونم دل که با دلبر کدومه

الهی دشمنت را خسته بینم

به سینه ش خنجری تا دسته بینم

سر شب آیم، احوالش بپرسم

سحر آیم، سحر آیم

مزارش بسته بینم

سحر آیم، مزارش بسته بینم

من او آزرده بی خانمانم

من او حسرت نصیب سخت جانم

من او سرگشته خارم در بیابان

که هر بادی، که هر بادی وزه پیشش دوونم

که هر بادی وزه پیشش دوونم

دل حسرت کِشی دارم خدایا

تن محنت کشی دارم خدایا

زشوق مسکن و داد غریبی

به سینه، به سینه آتشی دارم خدایا

به سینه آتشی دارم خدایا؛[همخوان]؛

الهی دشمنت را خسته بینم

به سینه ش خنجری تا دسته بینم

سر شب آیم، احوالش بپرسم

سحر آیم، سحر آیم

مزارش بسته بینم

سحر آیم، مزارش بسته بینم