تصنیف با ما منشین

زدیده گر چه برفتی نمی روی از یاد

که چشم بد به جمال مبارکت مرساد

ز خون دل نوشتم هزار نامه به تو

ولی چه سود که هر گر نکردی از ما یاد

خراب کرد فراق تو خانه ی عمرم

مگر به وصال تو بار دیگر شود آباد

گر همچو من افتادهٔ این دام شوی

ای بس که خراب باده و جام شوی

ما عاشق و رند و مست و عالم سوزیم

با ما منشین اگر نه بدنام شوی

گر با غم عشق سازگار آید دل

بر مرکب آرزو سوار آید دل

گر دل نبود کجا وطن سازد عشق

گر عشق نباشد به چه کار آید دل

دانی که به دیدار تو چونم تشنه

هر لحظه که بینمت فزونم تشنه

من تشنة آن دو چشم مخمور توام

عالم همه زین سبب به خونم تشنه

گر همچو من افتادهٔ این دام شوی

ای بس که خراب باده و جام شوی

ما عاشق و رند و مست و عالم سوزیم

با ما منشین اگر نه بدنام شوی

با آنکه دلم در غم عشقت خون است

حسن تو ز ادراک خرد بیرون است

در زلف تو بیچاره غریب است دلم

یارب که دران شام غریبان چون است

گر با غم عشق سازگار آید دل

بر مرکب آرزو سوار آید دل

گر دل نبود کجا وطن سازد عشق

گر عشق نباشد به چه کار آید دل