بمان مادر

تلنگر میزند بر شیشه ها سرپنجه باران

نسیم سرد میخندد به غوغای خیابانها

دهان كوچه پر خون میشود از مشت خمپاره

فشار درد میدوزد لبانش را به دندانها

زمین گرم است از باران خون امروز

زمین از اشك خون آلوده خورشید سیراب است

ببین آن گوش از بُن كنده را در موج خون مادر

كه همچون لاله از لالای نرم جوی در خواب است

بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر

كه باران بلا میباردت از آسمان بر سر

بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر

كه باران بلا میباردت از آسمان بر سر

در ماتم سرای خویش را بر هیچكس مگشا

كه مهمانی بغیر از مرگ را بر در نخواهی دید

بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر

زمین گرم است از باران بی پایان خون امروز

ولی دلهای خونین جامگان در سینه ها سرد است

مبند امروز چشم منتظر بر حلقه این در

كه قلب آهنین حلقه هم آكنده از درد است

بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر

كه باران بلا می باردت از آسمان بر سر

نگاه خیره را از سنگفرش كوچه ها بردار

كه اكنون برق خون میتابد از آیینه خورشید

دوچشم منتظر را تا به كی بر آستان خانه میدوزی

تو دیگر سایه فرزند را بر در نخواهی دید

نخـواهی دید نخـواهی دید

بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر

كه باران بلا می باردت از آسمان بر سر

ببین آن مغز خون آلوده را آن پاره دل را

كه در زیر قدم ها می تپد بی هیچ فریادی

سكوتی تلخ در رگهای سردش زهر میریزد

بدو با طعنه میگوید كه بعد از مرگ آزادی

زمین میجوشد از خون زیر این خورشید عالم سوز

بمان مادر بمان در خانه خاموش خود امروز

زمین گرم است از باران بی پایان خون امروز

ولی دلهای خونین جامگان در سینه ها سرد است

مبند امروز چشم منتظر بر حلقه این در

كه قلب آهنین حلقه هم آكنده از درد است

بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر

كه باران بلا می باردت از آسمان بر سر

نگاه خیره را از سنگفرش كوچه ها بردار

كه اكنون برق خون می تابد از آیینه خورشید

دو چشم منتظر را تا به كی بر آستان خانه میدوزی

تو دیگر سایه فرزند را بر در نخواهی دید

نخـواهی دید نخـواهی دید

بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر

كه باران بلا می باردت از آسمان بر سر

بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر