خونه

خونه، این خونه ی ویرون واسه من هزار تا خاطره داره

خونه، این خونه ی تاریک چه روزایی رو به یادم میاره

اون روزا یادم نمیره، دیوار خونه پر از پنجره بود

تا افق همسایه ی ما دریا بود، ستاره بود، منظره بود

خونه خونه جای بازی برای آفتاب و آب بود

پر نور واسه بیداری، پر سایه واسه خواب بود

پدرم میگفت قدیما کینه هامونو دور انداخته بودیم

توی برف و باد و بارون خونه رو با قلبامون ساخته بودیم

خونه عشق مادرم بود

که تو باغچه اش گل اطلسی میکاشت

خونه روح پدرم بود

چیزی رو همپای خونه دوست نداشت

خونه خونه جای بازی برای آفتاب و آب بود

پر نور واسه بیداری، پر سایه واسه خواب بود

سیل غارتگر اومد از تو رودخونه گذشت

پلا رو شکست و برد، زد و از خونه گذشت

دست غارتگر سیل خونه رو ویرونه کرد

پدر پیرمو کشت، مادرو دیوونه کرد

حالا من موندم و این ویرونه ها

پر خشم و کینه ی دیوونه ها

منِ زخمی، منِ خسته، منِ پاک

مینویسم آخرین حرفو رو خاک

کی میاد دست توی دستم بذاره

تا بسازیم خونه مونو دوباره؟

کی میاد دست توی دستم بذاره

تا بسازیم خونه مونو دوباره؟

کی میاد دست توی دستم بذاره؟