فاتح

در دل کوه غرور ، بر سر قله دور

قلعه ای از فولاد ، قد کشيده سوی نور

کسی از اين همه مرد ، دستی از اين همه دست

فاتح قلعه نشد ، نه به تدبير و نه زور

روح من آن کوه است ، دلم آن قلعه سخت

که ندارد به درون ترس شکست

هر دم از جوشش خشم ، يا غم و کينه و مهر

می رود برج دلم دست به دست

آه ای عشق و اميد ، ای فاتح

فتح کن قلعه فولاد دلم

دلم از کينه و نفرت پوسيد

برس ای عشق به فرياد دلم