پیکار

غریبه ایم ؛ چو میت و نفس

تداوم کمین شب ز گوشه ی قفس

چه دل فریب ؛ مصیبتم شدی

تعصب ریاضتی به عمق صد ارس

چنان ستایشت کنم روی

ز کام و لام و قافیه تو بی نیاز شوی

اما

فراتر از ؛ تصور منی

چو نفرتی گزاف ز قلب مردم منی

یه نردبون ؛ میون مهلکه

یه انقلاب مخملی توهم منی

چنان ستاره ها غریبه اند

ز خون و خان و آسمان سرزمین من

اما