موسم گل

موسم گل دوره حُسن

یک دو روز است در زمانه

ای به دل آرایی به عالم فسانه

به که ز تو مانَد نکویی نشانه

خاطر عاشقان را میازار

خوش نباشد ز معشوقه آزار

گر بسوزد شمع و پروانه را با زبانه

چون شود روز شمع و شب را نبینی نشانه

چون شود روز شمع و شب را نبینی نشانه

میکنی صید مرغ بسته

میزنی سنگ بر شکسته

میکُشی از تیغ ستم یار خسته

خسته دلان یکسره در خون نشسته

خویش سوزی و بیگانه سازی

نیست آیین عاشق نوازی

تیر عشقت ای که بر سینه ما نشسته

رحمتی کن بر دلِ عاشقِ زارِ خسته

رحمتی کن بر دلِ عاشقِ زارِ خسته