ساز و آواز دو

زین آتش نهفته که در سینه من است

خورشید شعله ایست

خورشید شعله ایست که در آسمان گرفت

مِی خور که هر که آخر کار جهان بدید

از غم سبک برآمد

از غم سبک برآمد و رطل گران گرفت

آسوده بر کنار چو پرگار می شدم

دوران چو نقطه عاقبتم در میان گرفت

مِی خور، مِی خور که هر که آخر کار جهان بدید

از غم سبک برآمد

از غم سبک برآمد و رطل گران گرفت

آن روز، آن روز شوق ساغر مِی خرمنم بسوخت

کآتش ز عکس عارض ساقی در آن گرفت

می خواست گل که دم زند از رنگ و بوی دوست

رنگ و بوی دوست

از غیرت صبا نفسش در دهان گرفت

بر برگ گل به خون شقایق نوشته اند

کآن کس که پخته شد مِی چون ارغوان گرفت

بر برگ گل به خون شقایق نوشته اند

کآن کس که پخته شد مِی چون ارغوان گرفت

کآن کس که پخته شد مِی چون ارغوان گرفت

حافظ چو آب لطف ز نظم تو می چکد

حاسد چگونه نکته تواند بر آن گرفت

حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت

آری، آری به اتفاق جهان می توان گرفت

آری به اتفاق جهان می توان گرفت