قصه

ورس 1

قصه يه حلزونه بدون خونه // قصه يه مرغه رو آسفالت پي دونه

قصه يه ماره كه هيچي نداره // يه مورچه اس كه رو كشتي سواره

قصه يه باز ِ كه بال باز ميكنه و فقط فكر پروازه

ولي خب ، پاهاشو بستن // پراش شكستس ، تو دست صياده

همينطور روزا ميگذره اون پيرتر // نبود ارتفاع بيشتر حس ميشه

اونو از درون ميشكنه // وقتي ميبينه كلاغا اون بيرون ميپره

نفرت ، خشم ، غفلت ، آآآآ // به خواب ببينه يك شب اوج

ميگيره از اين قفس ميره // صدا زنجير پاش ميگه كه پات گيره ها

كروس

قصه ي منه ، قصه ي توئه // قصه ي ماست ، اينه داستان

قصه ي من ، قصه ي تو // قصه ي ما ، اينه داستان

قصه ي منه ، قصه ي توئه // قصه ي ماست ، اينه داستان

قصه ي منه ، قصه ي منه ، قصه ي منه

ورس 2

قصه يه مرده كه از تو دلسرده تو بن بست گير كرده

ولي باز ميگرده دنبال راه ، روي لب آه // خودش مثه مرداب تو حسرت ماه

در پي سوزن تو انبار كاه // تلقين بودن هميشه تو گناه

يك لحظه شاد ، يك لحظه رنگي // يك لحظه روشن ، بقيه سياه

سوال تو سرش زياد از كي بپرسه // هنوز نميدونه كجاست ولي ميترسه گم شه

هه ، آره ميترسه گم شه چون دل سير ميشه // چشم هست هميشه گشنه

پشتش به هيچي گرم ، درد توي سينه زياد و حسرت

ميزنه به روحش چنگ بعد // وقتي همه زوجن اون ميمونه فرد

كروس

قصه ي منه ، قصه ي توئه // قصه ي ماست ، اينه داستان

قصه ي من ، قصه ي تو // قصه ي ما ، اينه داستان

قصه ي منه ، قصه ي توئه // قصه ي ماست ، اينه داستان

قصه ي منه ، قصه ي منه ، قصه ي منه

ورس 3

قصه يه شهره پر دود ، درد // خورشيدش سفيد رنگ ديگه نيست زرد

مردمش خستن پر پيچ ، خم // هيچ جاش هم پيدا نميكني بگي نيست غم

خيابوناش ميگيرن يقه عابرهارو // صندوق ها ميخونن تو پاكت نامه ها رو

بارون ميباره ميشه رنگ جوبُ // هر پاكي ميتونه بشه هرزه توشُ

درد ، لعنت به اين درد // از ساختموناش بالا ميرن تا پايين پرت

كنن خودشونو فرد تو هوا پخش // فرد ميسازه يه شكاف ، شهر

آسمونش تاريك نداره يك ستاره // همه كارا ميمونن نصفه كاره

نبض شهر ميزنه با شايعه // زندگي ادامه داره همين جالبه

كروس

قصه ي منه ، قصه ي توئه // قصه ي ماست ، اينه داستان

قصه ي من ، قصه ي تو // قصه ي ما ، اينه داستان

قصه ي منه ، قصه ي توئه // قصه ي ماست ، اينه داستان

قصه ي من ، قصه ي من ، قصه ي من ، روي آسفالت