مارپیچ رهاشدگی

حیلت رها کن عاشقا!

دیوانه، دیوانه، دیوانه شو

و اندر دل. و اندر دل آتش درآ

پروانه، پروانه، پروانه شو

هم خویش را بیگانه کن

هم خانه را ویرانه کن

وآنگه بیا با عاشقان

همخانه، همخانه، همخانه شو

رو سینه را چون سینهها

هفت آب شوی از کینهها

وآنگه شراب عشق را

پیمانه، پیمانه، پیمانه شو

باید که جمله جان شوی

تا لایق جانان شوی

گر سوی مستان میروی

مستانه شو، مستانه شو

مستانه شو، مستانه شو

ای لولی بربط زن!

تو مست تری یا من؟!

ای پیش چو تو مستی

افسون من افسانه...

از خانه برون رفتم

مستیم به پیش آمد

در هر نظرش مضمر*

صد گلشن و کاشانه

چون کشتی بیلنگر

کژ میشد و مژ* میشد

وز حسرت او مرده

صد عاقل و فرزانه

گفتم ز کجایی تو؟

تسخر زد و گفت ای جان!

نیمیم ز ترکستان،

نیمیم ز فرغانه*

نیمیم ز آب و گل،

نیمیم ز جان و دل

نیمیم لب دریا،

نیمی همه دردانه...

گفتم که رفیقی کن با من!

که منم خویشت

گفتا که بنشناسم

من خویش ز بیگانه...

باید که جمله جان شوی

تا لایق جانان شوی

گرسوی مستان میروی

مستانه شو، مستانه شو

مستانه شو، مستانه شو

مستانه، مستانه، مستانه شو

دیوانه، دیوانه، دیوانه شو

پروانه، پروانه، پروانه شو

*مضمر: پنهان

*کژمژ: خمیده (اتباع)

*فرغانه: ناحیه ای است آبادان و بزرگ در ترکستان، با نعمت های بسیار و اندر وی کوه بسیار است و دشت و شهرها و آبهای روان