تصنیف سرمست

مر عاشقان را پند کس

مر عاشقان را پند کس، هرگز نباشد سودمند

هرگز نباشد سودمند

نی آن چنان سیلی است این

نی آن چنان سیلی است این، کو را تواند کرد بند

مر عاشقان را پند کس

مر عاشقان را پند کس، هرگز نباشد سودمند

مر عاشقان را پند کس، هرگز نباشد سودمند

نی آن چنان سیلی است این

نی آن چنان سیلی است این، کو را تواند کرد بند

ذوق سر سرمست را

ذوق سر سرمست را، هرگز نداند عاقلی

حال دل بی هوش را

حال دل بی هوش را، هرگز نداند هوشمند

ذوق سر سرمست را

ذوق سر سرمست را، هرگز نداند عاقلی

حال دل بی هوش را

حال دل بی هوش را، هرگز نداند هوشمند

بیزار گردند از شهی

بیزار گردند از شهی، شاهان اگر بویی برند

بیزار گردند از شهی

بیزار گردند از شهی، شاهان اگر بویی برند

زان باده ها

زان باده ها که عاشقان، در مجلس دل می خورند

خسرو وداع ملک خود از بهر شیرین می کند

خسرو وداع ملک خود از بهر شیرین می کند

فرهاد هم از بهر او بر کوه می کوبد کلند

فرهاد هم از بهر او بر کوه می کوبد کلند