نازنین

خوش آن ساعت که یار از در درآیه، نازنینُم

شو هجران و روز غم سر آیه، نازنینُم

ز دل بیرون کنُم جان را به صد شوق

همی گویُم که جایش دلبر آیه

همی گویُم که جایش دلبر آیه

مرا دیوونه و شیدا تو داری

مرا سرگشته و رسوا تو داری

نمیدونُم دلم دارد کجا جا

همی دونُم که در دل جا تو داری

همی دونُم که در دل جا تو داری

مو که افسرده حالُم، چون ننالُم

شکسته پر و بالُم، چون ننالُم

همه گویند فلونی ناله کم کن

تو آیی در خیالم، چون ننالُم

تو آیی در خیالم، چون ننالُم

بیا جانا دل پردرد مو بین، نازنینم

سرشک سرخ و رنگ زرد مو بین، نازنینم

غم مهجوری و درد صبوری

بیا بر جان غم پرورد مو بین

بیا برجان غم پرورد مو بین

به روی دلبری گر مایلستُم

مکن منعم، گرفتار دلستُم

خدا را ساربون آهسته میران

که مو واماندۀ این قافله ستُم

که مو واماندۀ این قافله ستُم

بیا بلبل بنالیم از سر سوز

بیا عشق سحر از مو بیاموز

تو از بهر گل پنج روزه نالی

مو از بهر دل آرامم شو و روز

مو از بهر دل آرامم شو و روز

اگر چون موم صد صورت پذیرُم

به هر صورت به دل نقش تو گیرُم

تو تا بخت مویی هرگز نخوابُم

تا تو عشق مویی هرگز نمیرُم

تا تو عشق مویی هرگز نمیرُم

تا تو عشق مویی هرگز نمیرم، نازینُم

نازنینُم