خانه‌به‌دوش

آه ای صبا چون تو مدهوشم من

خود فراموشم من

خانه بر دوشم من

خانه بر دوش

من در پی اش کو به کو افتادم

دل به عشقش دادم

حلقه در گوشم من

حلقه در گوش

گر در کویش برسی برسان

این پیام مرا

بی چراغ رویت

من ندارم دیگر

تاب این شب های سرد و خاموش

هرگز هرگز باور نکنم

عهد و پیمان ما شد فراموش

ای جان من غرق سودای تو

بی تماشای تو

دل ندارد ذوق گفت وگویی

بی جلوه ات آرزو بی حاصل

بی تو در باغ دل

خود نروید سرو آرزویی

شب ها مرغ لب بسته منم

دل شکسته منم

تا سحر بیدارم

سر به زانو دارم

برنخیزد از من های و هویی

بی تو سیر گُل را چه کنم

گُل ندارد بی تو رنگ و بویی