هم‌وطن

هموطن!

تو که مُشت گِره کرده ی دردی

تو که تمام شب رو گریه کردی

اگه خون و اگه درد

رهایی رو قفس کرد

به این موج پر از ترانه برگرد!

تو رگبار شکستن

سپر خواستی، تن من

بزن شیشه ی عمر دیوو بشکن!

هموطن!

تو که مُشت گِره کرده ی دردی

تو که تمام شب رو گریه کردی

اگه فکر دیاری، اگه جنس بهاری

تو هم سهمی از این ترانه داری!

تو رگبار شکستن

سپر خواستی، تن من

بزن شیشه ی عمر دیوو بشکن!

من آیینه به دستم

شبو چله نشستم

دلم تشنه خورشیده و خون

یار تو هستم!

وطن، بود و نبودم

وطن، شعر وجودم

تو رو پاک و سرافرازتر

از عشق سرودم

از این قطره بترسین

که دریا همه از ماست!

سحرگاه شکفتن

همین پهنه ی دریاست!

از این قطره بترسین

که دریا همه از ماست!

سحرگاه شکفتن

همین پهنه ی دریاست!

هموطن!

تو که مُشت گِره کرده ی دردی

تو که تمام شب رو گریه کردی

اگه خون و اگه درد

رهایی رو قفس کرد

به این موج پر از ترانه برگرد!

تو رگبار شکستن

سپر خواستی، تن من

بزن شیشه ی عمر دیوو بشکن!