تنهایی

دوباره بارید از آسمون شهر برف

زوده ولی پاییز نیومده در رفت

میان پایین از بالا دونه‌های برف

الهی شكر، همه‌چی روبراهه‌، من‌ـ

همون که روزی بود؛ اونقدی که روزی بودـ

راضی بود، بسش بود، دنیا توی دستش بود

زیر پاش لغزش شد، دنیاش بی‌ارزش شد

طرد شد، سرد شد، توی مشکل غرق شد

شدش یه مَرد مُرده بین زنده‌ها

همیشه تک و تنها، دور از اجتماع

دیر اومد و زود رفت، غرورش رو خرد كرد

امروز و فرداهاش از دیروزش پوچ‌تر

تكوندم شونه‌هامو—اشکِ روی گونه‌هامو

واسادم رو جفت پاهام و زیر پرچم خدام و

كندم کلاً از همه، این آدم‌های مسخره

حتی شهرم پر تنش، هر روزش یه جور مسئله

همینه ساز زندگی و غم

با مسیر تارش می‌مونه با من

با پای پیاده

همینه ساز زندگی و غم

با مسیر تارش می‌مونه با من

با پای پیاده[قسمت ۲: حصین]

يه نگاه بنداز توی شب

چراغ‌ها روشنن توی شهر

همه‌چی قشنگه اما از اين بالا

مثل بارونِ زير چتر

حس شاعرانه ندارم اصلا

يک از خودم—دو از اين آدم‌ها خستم

که قفل می‌شن رو

شعرهای فیریکی فروغ و

تلخی حقیقت و شیرینی دروغ

همه گُمن و يه جوری نقشن

يا بُکُنن يا تو فاز پايين و پرچم

يه سری تو همين رنگ‌ها می‌ميرن

يه سری تو نخ جيب و نتيجه چندچند

حرف‌هام نقده، نسيه نی

تو گوش خريدار بيار، من مسير و قیر

تنها باش چون واست مفيده

مث من، يكی كه سايه‌اش سفيده

همینه ساز زندگی و غم

با مسیر تارش می‌مونه با من

با پای پیاده

همینه ساز زندگی و غم

با مسیر تارش می‌مونه با من

با پای پیاده