استعاره‌ی عشق

Since I left you, mine eyes in my mind

And that which governs me to go about

Doth part his function and is partly blind

Seems seeing, but effectually is out

For it no form delivers to the heart

Of bird of flowers, or shape

Of bird of flowers, or shape

Which it doth latch

آمد بر من، که؟ یار. کی؟ وقت سحر

ترسنده ز که؟ ز خصم. خصمش که؟ پدر

دادمش دو بوسه. بر کجا؟ بر لب تر

لب بد؟ نه. چه بد؟ عقیق. چون بد؟ چو شکر

Of his quick objects hath the mind no part

Nor his own vision holds what it doth catch

For if it see the rudest or gentlest sight

The most sweet favour or deformed'st creature

The mountain or the sea, the day or night

The crow or dove, it shapes them to your feature

Untrue untrue untrue

My most true mind thus makes mine eye

Untrue untrue untrue

Incapable of more, replete with you

ای روی تو چو روز، دلیل مُوحدان

وی موی تو چنان، چو شب ملحد از لحد

ای من مُقدم از همه عُشاق، چون تویی

مر حسن را مقدم، چون از کلامِ قد

مکی به کعبه فخر کند، مصریان به نیل

ترسا به اسقف و علوی بافتخار جد

مکی به کعبه فخر کند و مصریان به نیل

ترسا به اسقف و علوی بافتخار جد

فخر رهی بدان دو سیه چشمکان توست

کآمد پدید زیر نقاب، از بر دو خد

Untrue untrue untrue

مکی به کعبه فخر کند و مصریان به نیل

Untrue untrue untrue

ترسا به اسقف و علوی بافتخار جد

آمد بر من، که؟ یار. کی؟ وقت سحر

ترسنده ز که؟ ز خصم. خصمش که؟ پدر

دادمش دو بوسه. بر کجا؟ بر لب تر

لب بد؟ نه. چه بد؟ عقیق. چون بد؟ چو شکر